Na 34. Warszawskim Festiwalu Filmowym 190 filmów z 61 krajów

Na 34. Warszawskim Festiwalu Filmowym pokażemy 190 filmów z 61 krajów. Przyjedzie do nas prawie 700 gości z całego świata, by zaprezentować efekty swojej pracy i porozmawiać z widzami. Z tych 700 fenomenalnych osób wybraliśmy dla Was kilkanaście, które możecie znać z wcześniejszych edycji naszego Festiwalu, z ich ról czy zrealizowanych projektów. Zapraszamy akredytowanych dziennikarzy do umawiania się na wywiady.

Agustina Macri, reżyserka, Argentyna, Włochy – „Soledad” – Konkurs Międzynarodowy

Wyreżyserowała liczne projekty audiowizualne dla czołowych argentyńskich zespołów rockowych oraz film dokumentalny ukazujący kulisy pracy Cirque du Soleil, „#SodaCirque” (2017). „Soledad” (2018) to jej pełnometrażowy debiut fabularny. Agustina jest też córką obecnego prezydenta Argentyny, Mauricio Macri.

Anca Damian, reżyserka, Rumunia – „Moon Hotel Kabul” – Konkurs Międzynarodowy

Jako reżyserka debiutowała filmem „Intalniri incrucisate” (2008). Jej drugi film „Droga na drugą stronę” (2011) pokazywany był na ponad 150 festiwalach, w tym na festiwalu w Locarno, Annecy i 27. WFF (wyróżnienie Jury Ekumenicznego). Następny film „Bardzo niespokojne lato” (2013) na 29. WFF również otrzymał wyróżnienie Jury Ekumenicznego. „Moon Hotel Kabul” (2018) to jej najnowszy film.

Tómas Lemarquis, aktor, Islandia – „Mihkel” – Konkurs 1-2

Tómasa znamy m.in. ze znakomitych ról w „Nói Albinói”, „Snowpiercer: Arka przyszłości”, „X-Men: Apocalypse” czy „Blade Runer 2049”, a także z filmu-zwycięzcy tegorocznego Berlinale – „Touch Me Not” Adiny Pintilie. Wystąpił w teledysku do piosenki „Syreny” Artura Rojka.

Tómas Lemarquis

Cristina Flutur, aktorka, Rumunia – „Nie zabijaj” – Konkurs 1-2

Urodziła się w Rumunii. Za swoją debiutancką rolę w filmie „Za wzgórzami” Cristiana Mungiu w 2012 r. otrzymała nagrodę dla Najlepszej Aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.

Fridrik Thor Fridriksson, producent, Islandia – „Mihkel”– Konkurs 1-2

Jeden z najwybitniejszych europejskich twórców filmowych. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu jego druga pełnometrażowa fabuła, „Dzieci natury” (1991), za którą otrzymał nominację do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. Film przyniósł mu także 23 inne międzynarodowe nagrody.

Junji Kojima, reżyser, Japonia – „Gorące prochy” – Konkurs 1-2

Japoński artysta sztuk wizualnych, reżyser oraz montażysta. „Katachi no Nai Hone” (2018) to jego pierwszy film pełnometrażowy. Temat statusu kobiet w Japonii poruszała już w swojej książce „Kwiaty w pudełku” (Wyd. Czarne) Karolina Bednarz, współzałożycielka magazynu „Non-fiction”.

Ari Alexander Ergis Magnússon, reżyser, Islandia– „Mihkel”– Konkurs 1-2

Ukończył wydział sztuk pięknych na Parsons Paris School of Art and Design. Jego obrazy, instalacje oraz prace video były prezentowane w galeriach w Skandynawii, Francji, Anglii, Stanach Zjednoczonych, Chinach, Argentynie i Rosji, a filmy dokumentalne pokazywano na całym świecie.

Natalia Meshchaninova, reżyserka, Rosja – „Istota świata”  – Konkurs 1-2

Współtworzyła scenariusz do  „Arytmia” Borysa Chlebnikova (2017) i „Wojna Anny” Aleksieja Fiedorczenko (2018), nominowanych do tegorocznych nagród Europejskiej Akademii Filmowej. „Istotę świata” (2018) prezentowano na festiwalach w Toronto i San Sebastian.

„Zbyt piękna: nasze prawo do walki”

Maceo Frost, reżyser, Szwecja – „Zbyt piękna: nasze prawo do walki” – Konkurs Filmów Dokumentalnych 

Wychowany w Sztokholmie, syn legendy street dance’u oraz skatebordzistki, swoje imię dostał po saksofoniście z zespołu Jamesa Browna.

Cezary Grzesiuk, reżyser, Polska – „Niebieskie Chachary” – Konkurs Filmów Dokumentalnych

Pracował jako montażysta przy wielu znanych produkcjach filmowych, takich jak: „Skazany na bluesa” (2005), „Różyczka” (2010), „Imagine” (2012), „Pewnego razu w listopadzie” (2017). Przez dekadę filmował życie fanów Ruchu Chorzów. Wiele lat pracy dało możliwość sfotografowania zamkniętego środowiska piłkarskich fanatyków. Umożliwiło to pokazanie jasnych i ciemnych stron kibicowskiego świata w Polsce i za granicą.

„Cyrk Rwanda”

„Cyrk Rwanda” – Konkurs Filmów Dokumentalnych

Na Festiwalu będziemy mieli okazję spotkać Ruandyjczyków, bohaterów filmu: Elisée Niyonsenga, sam założyciel Future Vision Acrobat oraz akrobatów Emmanuela Niyobuhungiro i Patienta Bahati. To artyści afrykańskiego cyrku, który jest formą pracy z m.in. osieroconymi dziećmi i młodzieżą oraz nosicielami wirusa HIV. To twórcy jedynego w swoim rodzaju projektu społecznego.

Amos Gitaï, reżyser, Izrael – „Tramwaj w Jerozolimie” – Film otwarcia

Między 1999 r. a 2017 r. dziesięć jego filmów zostało zgłoszonych do udziału w Festiwalu w Cannes oraz w Wenecji. Pracował z Juliette Binoche, Jeanne Moreau, Natalie Portman, Annie Lennox, Leą Seydoux. W 1973 r. przerwał studia na wydziale architektury, wezwany do odbycia służby wojskowej podczas Wojny Yom Kippur.

Emir Baigazin, reżyser, Kazachstan – „Rzeka” – Pokazy Specjalne

Laureat zeszłorocznego Pitch &Meet. Warsaw Co-production Meeting, dzięki czemu PISF wsparł jego produkcję „Rzeka” kwotą 100 000 euro w ramach budżetu Programu Operacyjnego. „Rzekę” pokazywano już na festiwalach w Toronto i Wenecji. Jego pierwszy film „Lekcje harmonii” (2013) był sensacją WFF, Berlinale i Tribeca.

Arto Halonen, reżyser, Finlandia – „Anioł Stróż” – Pokazy Specjalne

Założyciel i pierwszy dyrektor DocPoint – Helsińskiego Festiwalu Filmów Dokumentalnych. W 1998 r. otrzymał nagrodę humanitarną Unii Europejskiej. Jest autorem filmu „Cień świętej księgi” (2007) prezentowanego na ponad 100 festiwalach filmowych na całym świecie i nominowanego do Europejskiej Nagrody Filmowej. W 2010 r. nakładem wydawnictwa Czarne ukazała się w Polsce książka jego i Kevina Fraziera „W cieniu świętej księgi”, nominowana do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki.

Jussi Rautaniemi, montażysta, Finlandia  – „Anioł Stróż” – Pokazy Specjalne

Ukończył Uniwersytet w Aalto, a w 2017 r. uczestniczył w programie Berlinale Talents. W 2015 roku został nominowany do nagród Jussi, przyznawanych przez Fińską Akademię Filmową, w kategorii najlepszy montaż za film „Korso” (2014). W 2017 r. otrzymał tę nagrodę za „Olli Mäki. Najszczęśliwszy dzień jego życia”.

Maripier Morin, aktorka, Kanada  – „Upadek amerykańskiego imperium” – Pokazy Specjalne

Karierę zaczynała w telewizji, prowadząc popularny w Kanadzie program  „La Voix Junior” (dziecięcą wersję „The Voice”). Jest prowadzącą własny „late night talk show” – „Maripier!”, a od 2018 r. prowadzi też francusko-kanadyjską wersję programu „The Wall”. W Kanadzie reklamuje kosmetyki Revlon i samochody marki Buick. Rola w filmie Denisa Arcanda to jej debiut na dużym ekranie.

Dinara Droukarova, reżyserka, Rosja / Finlandia – „Moja cienka gałąź” – Konkurs Filmów Krótkometrażowych

W 1998 r. otrzymała główną rolę kobiecą w kontrowersyjnym filmie Aleksieja Bałabanowa „Dziwadła i ludzie”. Za tę rolę otrzymała nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej dla najlepszej aktorki. „Moja cienka gałąź” (2018) to jej debiut reżyserski.

Johannes Stjärne Nilsson, reżyser, Szwecja – „Niedźwiedź” – Konkurs Filmów Krótkometrażowych

Wraz ze swoim przyjacielem Ola Simonssonem, w 2010 r. zrealizowali swój pierwszy film pełnometrażowy – „Nieściszalni” (premiera na festiwalu w Cannes), za który otrzymali m.in.: nagrodę w konkursie Wolny Duch oraz Nagrodę Publiczności na WFF 2010, Nagrodę Publiczności na MFF Molodist i wyróżnienie w sekcji New Voices/New Visions na MFF w Palm Springs.